Rohingya : बंगालच्या उपसागरात दोन बोटी बुडाल्या, 500 मृत्यूंची शंका; बहुतेक रोहिंग्या प्रवासी होते, खराब हवामानामुळे अपघात

By, wankhadepravin - July 17, 2026 08:00:24

0

वृत्तसंस्था

रखाइन : Rohingya म्यानमारमध्ये हिंसाचारातून पळून जात असलेल्या 500 हून अधिक लोक समुद्रात बेपत्ता झाल्याची भीती आहे. संयुक्त राष्ट्रांच्या दोन एजन्सीनुसार, म्यानमारच्या किनाऱ्याजवळ खराब हवामानात दोन बोटी गायब झाल्या. यात बसलेले बहुतेक लोक रोहिंग्या समुदायाचे होते.Rohingya

आंतरराष्ट्रीय स्थलांतर संघटना (IOM) आणि संयुक्त राष्ट्र निर्वासित एजन्सी (UNHCR) यांनी संयुक्त निवेदनात सांगितले की, दोन्ही बोटी जूनच्या अखेरीस म्यानमारच्या पश्चिम रखाइन राज्यातून निघाल्या होत्या.Rohingya

पहिल्या बोटीत सुमारे 250 लोक होते. निघाल्यानंतर थोड्याच वेळात तिचा संपर्क तुटला. दुसऱ्या बोटीत सुमारे 280 प्रवासी होते आणि ती 8 जुलै रोजी म्यानमारच्या अयेयारवाडी किनाऱ्याजवळ बुडाली असावी असे मानले जात आहे.Rohingya

संगणक आधारित परीक्षांची प्रक्रिया ऑगस्ट 2027 पासून करा लागू; मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीसांचे निर्देश

रोहिंग्या लोकांकडे कोणत्याही देशाचे नागरिकत्व नाही

रोहिंग्या हा म्यानमारच्या रखाइन राज्यातील एक मुस्लिम अल्पसंख्याक समुदाय आहे. दशकांपासून हा समुदाय सरकारी छळ, हिंसाचार आणि भेदभावाला सामोरे जात आहे.

म्यानमारचे बौद्ध बहुसंख्य सरकार आणि तेथील स्थानिक लोक रोहिंग्यांना म्यानमारचे मूळ रहिवासी मानत नाहीत. त्यांचा दावा आहे की, हे लोक ब्रिटिश राजवटीत बांगलादेशातून (तत्कालीन बंगाल) आलेले बेकायदेशीर स्थलांतरित आहेत. त्यांना अधिकृतपणे ‘बंगाली’ असे संबोधले जाते.

रोहिंग्या समुदायाचे म्हणणे आहे की, ते रखाइन प्रदेशात आठव्या शतकापासून किंवा त्याहूनही आधीपासून राहत आहेत आणि तेथील मूळ रहिवासी आहेत. 1982 साली रोहिंग्यांना नागरिकत्व देण्यास नकार देण्यात आला. यामुळे ते कोणत्याही देशाचे नागरिक नसलेले बनले. त्यांना शिक्षण, आरोग्य, प्रवास आणि लग्न करण्यासारखे मूलभूत अधिकारही नाहीत.

सुमारे 12 लाख रोहिंग्या सध्या बांगलादेशातील निर्वासित शिबिरांमध्ये राहत आहेत. हे लोक म्यानमारच्या सैन्याच्या हिंसेतून वाचून तिथे पोहोचले होते. अलीकडच्या वर्षांत अमेरिका आणि इतर देशांनी परदेशी मदतीत कपात केल्यामुळे या शिबिरांमधील अन्नधान्याचा रेशनही कमी करण्यात आला आहे.

रोहिंग्या निर्वासितांना सुरक्षितपणे म्यानमारला परत जाण्याचा कोणताही मार्ग नाही. 2017 मध्ये म्यानमारच्या सैन्यावर रोहिंग्या समुदायाविरुद्ध मोठ्या प्रमाणावर हिंसा केल्याचा आरोप होता, ज्याला अनेक देशांनी नरसंहार (जेनोसाइड) मानले आहे.

जे रोहिंग्या अजूनही म्यानमारमध्ये राहत आहेत, त्यांना कठोर निर्बंधांना सामोरे जावे लागत आहे. यापैकी अनेक लोक नजरकैद शिबिरांमध्ये राहण्यास भाग पडले आहेत.

मलेशियाला पोहोचण्यासाठी जीवघेणा धोका पत्करत आहेत

साधारणपणे रोहिंग्या या हंगामात समुद्रातून प्रवास करणे टाळतात, कारण मान्सूनच्या काळात समुद्र खूप धोकादायक बनतो.

मात्र, म्यानमारमधील हिंसाचार आणि बांगलादेशातील गर्दीच्या निर्वासित शिबिरांमधील वाईट परिस्थितीमुळे रोहिंग्या समुदायाचे लोक अनेक वर्षांपासून जीर्ण लाकडी बोटीतून बसून मलेशिया, इंडोनेशिया आणि थायलंडसारख्या देशांपर्यंत पोहोचण्याचा प्रयत्न करत आहेत.

वाईट परिस्थितीमुळे मोठ्या संख्येने रोहिंग्या लोक जीर्ण बोटींच्या साहाय्याने मलेशियाला पोहोचण्याचा प्रयत्न करतात. या दरम्यान हजारो लोकांचा जीव गेला आहे, ज्यामध्ये नवजात बाळं, लहान मुले आणि गर्भवती महिलांचाही समावेश आहे.

संयुक्त राष्ट्रांचे म्हणणे आहे की, अनेकदा स्थानिक सागरी संस्था संकटात सापडलेल्या बोटींना मदतही करत नाहीत.

जगातील सर्वात धोकादायक सागरी मार्गांपैकी एक

संयुक्त राष्ट्रांच्या मते, 2025 मध्ये अंदमान समुद्र आणि बंगालच्या उपसागरात सुमारे 900 रोहिंग्या निर्वासित मरण पावले किंवा बेपत्ता झाले होते. हा जगातील निर्वासित आणि स्थलांतरितांसाठी सर्वात धोकादायक सागरी मार्ग मानला जातो.

IOM आणि UNHCR ने सांगितले की, हा संभाव्य अपघात दर्शवतो की रोहिंग्या संकटावर अद्याप कोणताही कायमस्वरूपी तोडगा निघालेला नाही. त्यांनी आंतरराष्ट्रीय समुदायाला बांगलादेशातील निर्वासित शिबिरांमध्ये राहणाऱ्या लोकांना मदत वाढवण्याचे आवाहन केले.

एजन्सींनी सांगितले की, जगातील सर्वात धोकादायक सागरी मार्गांपैकी एकावर आणखी लोकांचा जीव जाण्यापासून रोखण्यासाठी शोध आणि बचाव मोहीम मजबूत करणे, आश्रय देण्याची व्यवस्था सुधारणे आणि मानवी तस्करीच्या नेटवर्कविरुद्ध कठोर कारवाई करणे आवश्यक आहे.

UNHCR नुसार, 2025 मध्ये 6,500 पेक्षा जास्त रोहिंग्या समुद्रातून पळून जाण्याचा प्रयत्न करत होते. यापैकी सुमारे 900 लोक मरण पावले किंवा बेपत्ता झाले. रोहिंग्या निर्वासितांसाठी हे आतापर्यंतचे सर्वात घातक वर्ष होते आणि जगातील कोणत्याही प्रमुख निर्वासित सागरी मार्गावर सर्वाधिक मृत्यू दर नोंदवला गेला.